Opnieuw overweldigend Jordanie

Laten we beginnen op woensdag, de dag van het vertrek. Alles gaat goed en het inchecken op het vliegveld gaat vlot. Voor het eerst de bodyscan gehad.
Dan de mededeling van de organisatie vlak voor het boarden: de fietsen blijken toch niet al op transport naar Amman. Er is verzekerd dat ze vandaag worden verstuurd, maar ja, we zijn inmiddels al wat gewend met alle toezeggingen dus.....
Het blijkt in de cargovervoer dat als je een vracht hebt die mee moet en goed past in het vliegtuig en je goed betaald die hogere prioriteit heeft en andere vracht, onze fietsdozen dus, gewoon blijft staan.
Spannend.
In Amman worden we door de Rotaryclub van Amman-west verwelkomt met een ontvangst in een wijnproefwinkel van een van de Rotaryleden. Die wijnen hadden we voorgaande keer ook al mogen proeven en het blijkt weer uitstekend te zijn. Schitterende wijnen die hierin Noord-Jordanie worden verbouwd. Ook het eten weer heerlijk en dan mog met de bus naar Madaba. Intussen schijnen er mountainbikes voor de groep geregeld te zijn, dus als het niet lukt met onze fietsen dan op die dingen. Hoe we daarmee ooit die eerste etappe moeten doenis ons een raadsel, want we krijgen een klim van 10 km met 8 tot 11% stijging.
Eerste maar slapen.
07-04-2011 Van Madaba naar Al Karak, zie kaart
Vandaag de eerste dag echt fietsen. We staan op en zowaar onze fietsen zijn er, althans we zien de dozen. Blijkt dat die vanacht om 04.00 nog zijn aangekomen en gebracht.
Na het knutselen aan de fietsen, gelukkig niet teveel omdat we grote dozen hadden, staat de groep te popelen en strak van spanning om te beginnen. Met de touristenpolitie in een jeep, een ambulance, een volgauto met twee begeleiders (en proviand) en een vrachtautootje voor de bagage moet het toch gaan lukken?
We worden niet teleurgesteld. In 2009 zijn we vanaf de De Dode Zee naar Al Karak gereden. Dit keer vanaf Madaba over de Kings Highway. Schitterend de tocht. Weer een afdaling waar je weer jubelend van wordt, zo mooi asphalt. Na de nodige fotoos te hebbengenomen duiken we over het kronkelnd asfalt naar beneden. Door de vele bochten toch redelijk wat in de remmen knijpend, is mijn maximum snelheid 71,1 km.
Bij een stuwmeer houden we halt en lunchen we. Dit stuwmeer in de Wadi al Mujib blijkt de basis te zijn voor de rivier die uiteindelijkin de dode zee komt en waar we in 2009 nog naar de watervallen zijn gelopen.
Na een lunch begint het dan en wordt de groep uiteengereten door de klim. Ieder met zijn eigen capaciteiten doet de klim, vaak aangemoedigd door toeristen die van het uitzicht genieten of vanuit hun bus of een parkeerplaats of restaurant op de route.
Eigenlijk is er maar een conclusie: zwaar maar zo mooi dat je dit mag beleven.
Verder in de verschillende dorpjes weer de vind ik nog steeds prachtige sfeer in de winkeltjes waar je van alles kunt krijgen. Ook weer stenengooiende jongetjes en een aantal honden. Voor beide groepen geldt hetzelfde recept: heel hard schreeuwen doet ze op de vlucht slaan, al werkt het alleen als je dat als groepje doet. Dus teveel op eigen avontuur is niet aan te bevelen.
Redelijk ontspannen kom ik en met mij gelukkig nog meerderen in het hotel aan. We hadden wel wat opgezien tegen deze dag na alle (of minder) voorbereiding in ons koude landje. In ieder geval merkik dat ik weer redelijk in conditie ben. Maar morgen weer een zware dag naar Dana.
Daar hebben we geen internet, dus ik denk pas weer in Acqaba voor een volgend verslag.